آخرین اخبار
فراتر از نفت

سهم عمده نفت در صادرات ۸میلیارد دلاری ایران به چین

کشورهایی که در برابر نفت ارزان دوام می آورند

اوپک عجله ای برای کاهش بیشتر تولید نفت ندارد

زدایش نفت از آب با نانوذرات مغناطیسی دارای پوشش پلیمری

شرکتهای نفتی چینی به دنبال فناوری شیل اویل

پایان اکتشاف برای نفت و گاز فرانسه

روسیه به دنبال کسب بزرگترین صادر کننده LNG است

تبدیل گازهای گلخانه‌ای به سوخت

آمادگی شرکت پخش در تعطیلات عید فطر

"قطعی‌ برق" به مصائب مردم خوزستان افزوده شد

آتش‌سوزی یک تانکر سوخت در پاکستان با ۱۲۰ کشته+عکس

بی‌تاثیری علائم اوپک بر بازار نفت

جدال پنهان امریکا و اوپکی‌ها

۴تیرماه ۱۳۳۰؛خروج اتباع انگلیسی از سرزمین نفت ایران

روزنگار نفت/ چهارم تیرماه ۱۳۵۳

آینده نفت در عصر پسر سلمان

قرارداد ایران و توتال ۴.۸ میلیارد دلاری است

پالایشگاه چیست؟

آیا حق مردم خوزستان آبرسانی با تانکر است؟

مدیریت شبکه گاز کشور تقویت می‌شود

آمریکایی‌ها مقصر اصلی افت قیمت نفت هستند

ظرفیت صادرات نفت پایانه خارگ به ۸ میلیون بشکه رسید

برگزاری دومین کنفرانس بین المللی انرژیهای تجدیدپذیر ایران

رشد۱۴درصدی سود خالص شرکت نفت ایرانول

اوپک ابزاری برای افزایش قیمت نفت ندارد

چگونگی استخدام کارگر در نخستین روزهای شرکت نفت

۸:۲۶ - ۱۳۹۶/۲/۱۲کد خبر: 59323
در روزهای آغازین صنعت نفت، گزارش‌های متعددی درباره کارگرانی داریم که پس از تنها چند روز کار، بدون هیچ اطلاع قبلی، به سادگی محل کار را ترک کرده‌اند.

به گزارش آژانس رویدادهای مهم نفت و انرژی " نفت ما " ، برای غلبه بر این مشکل، شرکت قواعد مخصوصی جهت پرداخت دستمزد تنظیم کرد. به جای پرداخت روزانه دستمزد، که در روزهای نخست نه به ریال که به روپیه هندی پرداخت می‌شد، اجرت به صورت هر دو هفته یک‌بار پرداخت می‌شد. این نخستین گامی بود که شرکت نفت برای تامین تداوم کار به اجرا درآورد. هرچند که در درازمدت، این قاعده جدید پرداخت دستمزد تبعات دیگری به همراه داشت، مثلا کارگران را، به زیر قرض نزول‌خواران بازار کشاند، اما به‌گونه‌ای اجتناب‌ناپذیر تداوم کار را تضمین کرد.

برخی اقدامات شوم نیز جهت پافشاری بر نظم کار اتخاذ شد. هرچند که هیچ ارجاع مستقیمی به جریمه یا تنبیه بدنی در منشور قواعد کار شرکت نفت ایران و انگلیس وجود ندارد، اما در اسناد شرکت نفت ایران و انگلیس گاه به رویدادی می‌رسیم که نشان از چنین رفتاری دارد. از جمله، یک گزارش محرمانه از میدان نفت، به تاریخ اول مرداد ۱۲۹۰ داریم که در آن یک سرکارگر انگلیسی با لگد ضربه‌ای به سینه کارگری ایرانی زده و او را متهم به تنبلی و سست‌کاری کرده است. واکنش خشمگینانه و متقابل کارگر ایرانی، هم سرکارگر انگلیسی و هم مدیر میدان را سخت مبهوت کرده، چرا که «پیش از این هرگز هیچ بومی‌ای جرات نکرده که حتی دستش را برای یک اروپایی بلند کند.» از پی رویدادی دیگر و همسنگ، شرکت نفت ایران و انگلیس، جریمه‌ای به مبلغ ۵۰ قران برای هر توهین از سوی کارگران ایرانی به کارکنان اروپایی وضع می‌کند؛ جریمه‌ای که در صورت تکرار به دو برابر می‌رسد.

روز‌های طولانی کاری و اندازه‌گیری مدرن زمان از شیوه‌هایی بود که توسط شرکت نفت برای ایجاد نظم کاری مرسوم شد. روایات کارگران ایرانی همگی نشان از آن دارد که در سال‌های نخست فعالیت شرکت نفت، هیچ روز کاری استانداردی برای کارگران وجود نداشت. از کارگران ایرانی، درست مثل کارگران هندی یا عثمانی، انتظار می‌رفت که همگی هفت روز هفته، از طلوع خورشید تا غروب آفتاب کار کنند. چند سال بعد، در هنگامه جنگ جهانی اول، سامان روز کاری جدیدی به اجرا درآمد: شش روز در هفته، بین ۹ تا ۱۲ ساعت در روز، منوط به فصل سال. کار، در طول زمستان، از ساعت شش صبح آغاز و در شش عصر پایان می‌یافت و در تابستان از شش صبح تا سه بعدازظهر ادامه داشت. در روزهای آغاز فعالیت شرکت نفت، یکشنبه و نه جمعه، به‌عنوان روز تعطیل انتخاب شده بود. هر چند که در سال‌های بعد، روز تعطیل از ظهر پنج‌شنبه آغاز و جمعه را نیز در بر می‌گرفت.

اگرچه ایران آن زمان آرام‌آرام به تجربه نوسازی برخاسته بود، اما آهنگ زندگی مدرن شهری هنوز فراگیر نبود. ایران جامعه‌ای بود از مردمانی که زمانشان را در روز‌ها و ماه‌ها می‌شمردند، نه در دقیقه‌ها و ثانیه‌ها. جایی که ساعت شانس اندکی داشت تا نقشی را به‌عنوان تمهید عملی مفیدی برعهده گیرد. در صنعت نفت، تولید روزانه به دو شیفت متشکل از ۱۲ ساعت زمان کاری، تقسیم شده بود. در غیاب استفاده گسترده از ساعت، تنها راه برای آگاه ساختن کارگران از نظم زمانی در محل کار، استفاده از بوقی بود که آن را فیدوس می‌خواندند. بانگ فیدوس که معمولا از فراز برج‌ها نواخته می‌شد در شش صبح و شش بعدازظهر دوبار در روز نواخته می‌شد تا شروع و پایان روز کاری را نشان دهد. پنج‌شنبه‌ها به علت کوتاه بودن روز کاری، بانگ فیدوس را فقط در ظهر می‌شد شنید. در ۱۳۰۸، کارگران پالایشگاه آبادان اعتصابی را برای بهبود بخشیدن به شرایط کاری و دستمزدشان برپا کردند. در میان خواسته‌های حدود ۹ هزار کارگر اعتصابی کاهش روز کاری از ۱۰ ساعت به هفت ساعت در تابستان و هشت ساعت در زمستان بود.

 

منبع: دنیای اقتصاد


خبرهای مرتبط:



برچسب‌ها:شرکت نفت، نفت ما
» ارسال نظر
نام:
آدرس ایمیل:
متن: *


سایت خبری تحلیلی نفت ما